Οι προηγούμενες κληρώσεις δεν προβλέπουν την επόμενη
Τα αρχεία αποτελεσμάτων, τα γραφήματα συχνότητας και οι λίστες «αριθμών σε καθυστέρηση» στηρίζονται όλα σε μία ελπίδα: ότι οι προηγούμενες κληρώσεις λένε κάτι για την επόμενη. Σε μια σωστά διεξαγόμενη λοταρία δεν το κάνουν. Αυτό το μάθημα εξηγεί το γιατί και στη συνέχεια υπολογίζει πώς πρέπει πραγματικά να φαίνονται τα τυχαία αποτελέσματα με ανομοιομορφίες, επειδή ακριβώς αυτές οι ανομοιομορφίες κάνουν τα γραφήματα τόσο πειστικά.
12.2%
6 ÷ 49 σε ένα παιχνίδι 6 από 49, κάθε φορά.
Το τύμπανο δεν έχει μνήμη
Δύο γεγονότα είναι ανεξάρτητα όταν το αποτέλεσμα του ενός δεν αλλάζει την πιθανότητα του άλλου. Οι κληρώσεις λοταρίας είναι φτιαγμένες να λειτουργούν έτσι. Οι μπάλες ανακατεύονται εκ νέου για κάθε κλήρωση, και το μηχάνημα δεν διαθέτει αποθήκη προηγούμενων αποτελεσμάτων για να ανατρέξει.
Οι ρυθμιζόμενες λοταρίες το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη. Ο εξοπλισμός κλήρωσης και τα σετ μπαλών ελέγχονται, οι κληρώσεις εποπτεύονται συνήθως από ανεξάρτητους παρατηρητές ή ελεγκτές, και πολλοί φορείς δημοσιεύουν τις διαδικασίες τους. Οι λεπτομέρειες διαφέρουν ανά χώρα και φορέα, αλλά ο στόχος είναι ο ίδιος: κάθε κλήρωση πρέπει να είναι μια νέα, αμερόληπτη επιλογή.
Ένας αριθμός σε δύο κληρώσεις
Τι σημαίνει: ένας αριθμός που εμφανίζεται δύο φορές στη σειρά είναι ασυνήθιστο πριν γίνει η πρώτη κλήρωση, περίπου 1,5%. Όμως, μόλις εμφανιστεί αυτή την εβδομάδα, η πιθανότητα για την επόμενη επιστρέφει στο 12,2%. Το σπάνιο μέρος έχει ήδη συμβεί.
Το σφάλμα του τζογαδόρου
Η πεποίθηση ότι ένα αποτέλεσμα γίνεται «ώριμο» μετά από μεγάλη απουσία είναι γνωστή ως σφάλμα του τζογαδόρου, ή μερικές φορές ως σφάλμα του Monte Carlo. Το δεύτερο όνομα προέρχεται από ένα βράδυ του 1913 στο Καζίνο Monte Carlo, όπου ένας τροχός ρουλέτας φέρεται να σταμάτησε στο μαύρο 26 φορές στη σειρά. Καθώς η σειρά μεγάλωνε, λέγεται ότι οι παίκτες στοιχημάτιζαν όλο και περισσότερα στο κόκκινο, πεπεισμένοι ότι έπρεπε να βγει.
Σε έναν ευρωπαϊκό τροχό, 18 από τις 37 θέσεις είναι κόκκινες, οπότε κάθε περιστροφή έδινε στο κόκκινο πιθανότητα περίπου 48,6%. Αυτό ίσχυε στην πρώτη περιστροφή και στην εικοστή έκτη. Η σειρά ήταν εξαιρετικά απίθανη όταν εξεταζόταν από την αρχή της βραδιάς· δεν έλεγε απολύτως τίποτα για την επόμενη περιστροφή.
Οι ψυχολόγοι Amos Tversky και Daniel Kahneman περιέγραψαν τη βασική αυτή συνήθεια στη δημοσίευσή τους του 1974 «Judgment under Uncertainty: Heuristics and Biases» στο Science. Οι άνθρωποι περιμένουν ότι οι σύντομες ακολουθίες θα μοιάζουν με τον μακροπρόθεσμο μέσο όρο, οπότε μια σειρά από μαύρα «πρέπει» να εξισορροπηθεί σύντομα από κόκκινα. Η τύχη δεν χρωστά διόρθωση σε κανέναν.
Τα γραφήματα λοταρίας προκαλούν το ίδιο λάθος. Μια λίστα που δείχνει ότι το 31 δεν έχει εμφανιστεί για 15 κληρώσεις διαβάζεται σαν πρόβλεψη. Είναι μόνο ένα αρχείο.
Πόσοι αριθμοί φαίνονται «κρύοι» από τύχη;
Η πιθανότητα ένας συγκεκριμένος αριθμός να μην εμφανιστεί σε μία κλήρωση 6 από 49 είναι 43 ÷ 49. Η απουσία πολλές φορές στη σειρά πολλαπλασιάζεται:
Τι σημαίνει: σε κάθε στιγμή, περίπου 13 αριθμοί θα έχουν συνήθως απουσιάσει από τις τελευταίες δέκα κληρώσεις και τρεις ή τέσσερις από τις τελευταίες είκοσι, χωρίς να συμβαίνει τίποτα ασυνήθιστο.
Πόσο άνισες πρέπει να φαίνονται 100 κληρώσεις;
Σε 100 κληρώσεις, κάθε αριθμός αναμένεται να εμφανιστεί 100 × 6 ÷ 49 ≈ 12,2 φορές. Η συνήθης διασπορά γύρω από αυτόν τον μέσο όρο είναι η τυπική απόκλιση:
Τι σημαίνει: ένας αριθμός που εμφανίζεται 18 φορές και ένας άλλος μόλις 7 φορές σε 100 κληρώσεις είναι κάτι συνηθισμένο. Ένα γράφημα «πιο συχνών αριθμών» θα έχει πάντα κορυφή και πυθμένα, ακόμη και για ένα απολύτως δίκαιο μηχάνημα.
Οι μέσοι όροι σταθεροποιούνται· τα κενά δεν χρειάζεται να κλείσουν
Το Ars Conjectandi του Jacob Bernoulli, που δημοσιεύθηκε το 1713, διατύπωσε αυτό που σήμερα ονομάζεται νόμος των μεγάλων αριθμών: σε πολλές δοκιμές, το ποσοστό ενός αποτελέσματος σταθεροποιείται κοντά στην πιθανότητά του. Δεν υπόσχεται ότι οι προηγούμενες ανισορροπίες θα αποζημιωθούν.
Το ποσοστό τείνει προς το 50% επειδή το αρχικό πλεόνασμα αραιώνεται, όχι επειδή το νόμισμα αντισταθμίζει.
Διαδοχικοί αριθμοί είναι συνηθισμένοι
Πολλοί παίκτες αποφεύγουν δελτία με γειτονικούς αριθμούς όπως το 22 και το 23, επειδή φαίνονται πολύ τακτοποιημένα. Το καταμέτρημα λέει διαφορετικά. Το πλήθος των συνόλων 6 από 49 με καμία διαδοχική δυάδα αριθμών ισούται με C(44, 6), ένα τυπικό αποτέλεσμα απαρίθμησης.
Περίπου οι μισές από όλες τις κληρώσεις περιέχουν μια διαδοχική δυάδα. Και το 1-2-3-4-5-6 είναι ακριβώς εξίσου πιθανό με κάθε άλλο σύνολο.

Όταν εμφανίζονται οι ίδιοι αριθμοί δύο φορές
Τον Σεπτέμβριο του 2009, η βουλγαρική κρατική λοταρία κλήρωσε τους ίδιους έξι αριθμούς σε δύο διαδοχικές κληρώσεις. Το αποτέλεσμα αναφέρθηκε ευρέως και προκάλεσε επίσημη έρευνα, η οποία δεν διαπίστωσε παράνομη ενέργεια. Για οποιοδήποτε ζεύγος κληρώσεων, η επανάληψη είναι τόσο απίθανη όσο μια μεμονωμένη γραμμή που κερδίζει το μεγάλο έπαθλο. Όμως, με πολλές λοταρίες που κάνουν πολλές κληρώσεις επί πολλά χρόνια, τέτοιες συμπτώσεις αναμένεται κάποια στιγμή να συμβούν κάπου.
Τι σημαίνει: το σπάνιο ανά κλήρωση δεν είναι το ίδιο με το σπάνιο σε παγκόσμια κλίμακα.
Τι δεν καλύπτει η ανεξαρτησία
Η ανεξαρτησία λέει ότι η πιθανότητα να ταιριάξετε τους αριθμούς είναι σταθερή. Δεν λέει τίποτα για το πόσοι άλλοι επέλεξαν τους ίδιους αριθμούς. Μελέτες για τις επιλογές παικτών σε αρκετές χώρες έχουν διαπιστώσει ότι πολλοί άνθρωποι επιλέγουν αριθμούς από το 1 έως το 31, το εύρος των ημερομηνιών του ημερολογίου, και προτιμούν οπτικά σχέδια στο δελτίο. Αν ένα τέτοιο σύνολο κέρδιζε ποτέ, το έπαθλο θα μοιραζόταν σε περισσότερους. Αυτό επηρεάζει το ποσό, όχι την πιθανότητα, και καλύπτεται στο μέσο όρο απόδοσης ενός δελτίου. Για το καταμέτρημα πίσω από αυτά τα νούμερα, δείτε την καταμέτρηση κάθε πιθανού δελτίου.